Ty to Ty?

5.11.2012r. rozpocząłem cykl nauk przedmałżeńskich. Jak większość z nas młodych – z dystansem, na zasadzie „… co mi ksiądz o małżeństwie może powiedzieć…” Stwierdziłem jednak, że skoro świadomie i bez przymusu chcemy wziąć ślub kościelny, wymażę te przekonania i otworzę się na te nauki.
W tym momencie jest piękny niedzielny poranek 11.11.2012r. Dzień Niepodległości i święto Marcina w Poznaniu.

Chciałbym podzielić się z Tobą moimi osobistymi odczuciami na temat „Czy Ty to Ty ?”Co Ty z tego wyniesiesz drogi Czytelniku, to już zupełnie inna kwestia.

=================================================
Sami zagłuszamy siebie, poprzez własne ograniczenia.
Negujemy coś co nieznane, często na podstawie cudzych założeń lub złudnych wyobrażeń wykreowanych przez otaczające nas społeczeństwo. Pędzimy i brak nam czasu dla samego siebie.
=================================================

Zainspirowany, zaskoczony pierwszymi zajęciami, które prowadził ksiądz proboszcz parafii pw. Najświętszego Zbawiciela przy ul. Fredry 11, postanowiłem podzielić się odczuciami na mojej tablicy FB.

Pierwsze spotkanie odnosiło się do podstaw wiary i samego sakramentu małżeństwa. Dużo informacji na temat symboliki, znaczeń wypowiadanych słów oraz zadawanych pytań. Wbrew temu co potocznie się słyszy, że małżeństwo to „odebranie wolności” właśnie symbolika podania sobie prawych dłoni obrazuje zupełnie coś innego.

To znak, że mamy być blisko, ale nie ograniczać sobie przestrzeni do własnych działań. Celem małżeństwa jest wzrost drugiego człowieka i co najważniejsze jest to DECYZJA. 

Okazało się, że to co zasłyszane, co gdzieś grało mi w głowie jest kompletną odmienną wersją tego, czego dowiedziałem się na naukach. Sam zresztą ksiądz przedstawiając plan, stwierdził „często słyszę jak to ksiądz może prowadzić nauki przedmałżeńskie, skoro nie ma żony ” Dlatego są to nauki przedmałżeńskie 🙂 Jednak jak sam stwierdził, jest synem, wnukiem, bratem, wujkiem. Jest częścią rodziny, a sakrament małżeństwa to właśnie najistotniejszy z sakramentów rodzinnych dla chrześcijan. Sakrament, a nie instrukcja robienia dzieci, bo to o dziwo umiemy doskonale.

Sam odwołał się do różnych wyznań i różnych zwyczajów nie negując żadnej tradycji. Jak słusznie stwierdził, jako katolicy z sakramentem chrztu skupimy się na istocie sakramentu małżeństwa w wierze katolickiej.

Niby logiczne i tak oczywiste, ale jako wstęp była to celna uwaga. Tym bardziej, że dodał, iż  przede wszystkim sakrament ten jest dobrowolny  i ważny jest tylko i wyłącznie wtedy, gdy zawierany jest bez presji otoczenia.

Świadomość odpowiedzialności odgrywa tu kluczową rolę. Po takim wstępie, moje dotychczasowe przekonania legły w gruzach. Zdałem sobie sprawę, jak wiele spraw może nas w życiu minąć tylko dlatego, że tak a nie inaczej uważamy, tylko dlatego bo zasłyszane, tylko dlatego bo ogół coś mówi, nie doświadczając, blokując i nie dając sobie szansy zrozumienia istoty sprawy, problemu czy zagadnienia. 

Zaskoczeniem była dla mnie również informacja, że każde z sześciu spotkań poprowadzi ktoś inny. Obecnie jesteśmy po dwóch spotkaniach. Jutro mamy trzecie:) i już nie mogę się doczekać.

Druga katecheza prowadzona była przez panią z dziesięcioletnim stażem małżeńskim posiadającą 5  dzieci. Szczegółowo jednak opiszę to w innym poście. Teraz chciałbym podzielić się z Tobą czymś zupełnie innym. KONIEC WSTĘPU.

Zadać pytania, czy Ty to Ty?

Czyje opinie mają dla Ciebie wartość?
Czy zdajesz sobie sprawę, że są ludzie którzy nie chcą dla Ciebie dobrze ?
Co jest wartością w Twoim życiu, która jest naprawdę Twoja ?
Co w ogóle jest Twoje?
Czy Ty jesteś swoim „prawdziwym Ja”, czy produktem konsumpcyjnej masmediowej papki ?
Kim jesteś ?
Dokąd zmierzasz?
Co jest Twoim prawdziwym celem?
Jakie są Twoje marzenia?
Czy potrafisz kochać ?
Czy kierujesz się w życiu prawdą czy mijasz się z nią ?
W jakim stopniu panujesz nad swoimi emocjami ?
Po co tu jesteś? 
Co będą mówić o Tobie przy Twoim grobie ?
Czy akceptujesz śmierć ?

Dawno nie pozwoliłem sobie na tak odważny artykuł. Korzystając z okazji, że jest to mój portal, mam w nosie, czy Tobie się to spodoba czy nie.

Właściwie to wcale nie musi się podobać. Ten artykuł ma Ciebie zdenerwować. Wnerwić, wku…. Jeśli jest to pierwszy artykuł, który czytasz na tym blogu, być może będzie ostatnim. Jeśli zaglądasz tu często, być może już nie wrócisz.
Ale Ci, którzy będą mieli skorzystać z tej wiedzy skorzystają i przekażą ją innym. Jedni przychodzą, drudzy odchodzą.
Człowiek umiera, aby inny mógł się narodzić.

=======================================================================

KTÓRY TO JESTEŚ TY ? KTÓRA JEST TWOJA TOŻSAMOŚĆ? CO JEST TWOJĄ RZECZYWISTOŚCIĄ?

=======================================================================

Przeraża mnie to, co się dzieje. Świat zwariował i czas przestać się oszukiwać. No właśnie, pierwsze sprostowanie. Nie świat, bo on jest miejscem doskonałym w swoim wyrazie. Tylko ludzie powariowali. Rozwój technologii przegonił rozwój emocjonalny. Co chwilę na ulicy widać jak rodzic, który tak oczekiwał nadejścia dziecka, krzyczy i szarpie swoją pociechę. Kierowca, który tak marzył zdobyć prawo jazdy, dziś co chwilę przeklina i zamiast skupić się na drodze skupia się na tym kogo wyminąć czy wyprzedzić „na trzeciego”. W sklepach ludzie dziczeją na zakupach:

„Po otwarciu drzwi ludzie ruszyli biegiem, przyduszając i tratując się nawzajem, ale nikt z tego powodu nie doznał poważniejszych obrażeń” – to kolejny cytat prasowej relacji z otwarcia galerii handlowej. Ludzie biegną, tratują się…no właśnie po co? – Wielkie wyprzedaże to klasyczne widowisko kultury konsumpcyjnej.

źródło gazeta.pl

Dlaczego jest tyle lęków, agresji i braku pewności siebie ? Zapominamy co dobre, co mądre, goniąc to co modne.

Przeraża mnie obraz świata, w którym człowiek chce być najlepszy. Najlepszy, bo leszy od innych.

Dlaczego grubas na słowo jesteś gruby, obraża się? Dlaczego jeśli palisz papierosy, ukrywasz się z tym?
Dlaczego jak widzisz swoje zdjęcia mówisz ” ale fatalnie wyszedłem „,  skoro to Ty tak wyglądasz?
Dlaczego nie akceptujemy siebie?
Dziesiątki pytań, mętlik w głowie. Kryzys i brak pieniędzy.
Dlaczego odrzucamy  wszystko czego nie znamy? Dlaczego tak łatwo osądzamy i krytykujemy?
Dlaczego tak bardzo nie służy nam zadowolenie kolegi czy koleżanki?
Czy wszyscy powinni być zdegustowani, zdolinowani i smutni ?
Dlaczego wszyscy wiedzą jak dobrze wyglądać, a tak niewielu ludzi wygląda dobrze?
Wszyscy chcą być zdrowi, a dlaczego tak mało ludzi robi coś dla swojego zdrowia?
Co druga osoba narzeka na brak wystarczającej ilości pieniędzy, dlaczego nie robi nic aby mieć ich więcej?
Dlaczego tak łatwo przerzucamy winę na innych zdejmując z siebie odpowiedzialność?
Dlaczego intensywnie zakłucamy rzeczywistość, uznając się za eksperta we wszelkich kategoriach:
sportu, wyścigów, polityki, związków, pracy, pieniędzy, kina, małżeństwa, religii?

Odpowiedź jest prosta:

Zapomnieliśmy kim jesteśmy. Odjechaliśmy od siebie.

Technologia pędzi z zawrotną prędkością. Zasady się zmieniły tylko dlaczego wraz z rozwojem technologi zapomnieliśmy jak ważny jest rozwój własny? Rozwój emocjonalny i relacje międzyludzkie. Zatraciliśmy kontakt z drugim człowiekiem.

Hasłem przewodnim tego bloga jest NIEUSTANNY ROZWÓJ OSOBISTY. Bez ograniczeń i bez uprzedzeń. Inspirację do jego treści czerpię z własnych doświadczeń oraz ludzi, którzy są dla mnie inspiracją.

Zarezerwuj sobie 1:11 aby przesłuchać ten materiał „Kobiecość a męskość”. Niezwykle charyzmatycznego i niezwykle trzeźwo postrzegającego to co się dzieje księdza. Tak, księdza 🙂 Piotra Pawlukiewicza

Jeśli stwierdzisz, że to co usłyszałeś i dowiedziałeś się z powyższego materiału nie było ciekawe, nic z tego nie wyniosłeś, to więcej tu nie wracaj i zapomnij o rozwoju osobistym. O lepszym i spełnionym życiu.

Najlepiej zapomnij również o mnie. Więcej nie pisz i nie dzwoń, że masz kłopot, że jest Ci ciężko.

Dlaczego? Bez otwartości  na świat, bez analizy, prawdy, zaufania i szczerości, chwili zatrzymania i zastanowienia się nad sobą, NIGDY NIE BĘDZIESZ SZCZĘŚLIWY, będziesz się oszukiwał, że jest okey. Obwiniając wszystkich tylko nie siebie, za swoją sytuację. 

Do niczego nie zmuszam, zachęcam tylko. Co zrobisz? Twój wybór i Twoje życie! Lecę biegać. Pięknej niedzieli.

P.s. Jeśli jednak wytrzymasz godzinę i jedenaście minut, zostaw swój komentarz i przekaż dalej ten wpis tym, którym życzysz dobrze!

Pozdrawiam

Jan Paweł Tomaszewski