ZANIM PADŁ PIERWSZY STRZAŁ…

Zastanawiam się, co wydarzyło się wcześniej…

Ile dni, ile nocy, ile spotkań, rozmów, decyzji. Ile niewypowiedzianych słów. Ile chwil, w których być może coś można było jeszcze zmienić.

Myślę o człowieku, który kiedyś był dzieckiem.

Który uczył się chodzić, wypowiadał pierwsze słowa, poznawał świat. Który, jak każde dziecko, potrzebował bezpieczeństwa, bliskości i miłości.

Jak wyglądało jego życie?

Czy miał kogoś, komu mógł zaufać? Czy ktoś go słuchał, kiedy było mu trudno? Czy potrafił mówić o swoich emocjach? Czy nauczył się radzić sobie z gniewem, bólem i odrzuceniem?

A może miał wokół siebie kochających ludzi, a mimo to wydarzyło się coś, czego nikt nie potrafił przewidzieć?

Nie wiem.

Nie znam jego historii. Nie znam odpowiedzi na te pytania.

I nie próbuję w żaden sposób usprawiedliwiać tego, co wydarzyło się na rynku w Krakowie.

Nic nie usprawiedliwia odebrania życia drugiemu człowiekowi.

Próbuję zrozumieć coś znacznie większego. Próbuję spojrzeć na to z innej perspektywy.

Co dzieje się z człowiekiem, zanim przestanie dostrzegać człowieka w drugim człowieku?

Kiedy przestaje słyszeć? Kiedy przestaje czuć? Kiedy cudze życie traci dla niego wartość?

Nie wierzę, że na tak trudne pytania istnieją proste odpowiedzi.

Wierzę jednak, że warto je zadawać.

Żyjemy w świecie, w którym tak łatwo oceniamy, wyśmiewamy, odrzucamy. Coraz częściej dzielimy się na swoich i obcych, lepszych i gorszych, tych, którzy mają rację, i tych, których nawet nie chcemy wysłuchać.

Żyjemy w jednym świecie, a tak bardzo podzieleni.

Za każdym poglądem, za każdą różnicą zdań stoi człowiek. Z własną historią, emocjami, lękami i nadzieją.

Możemy różnić się we wszystkim, ale nigdy nie powinniśmy zapominać, że łączy nas coś znacznie ważniejszego.

człowieczeństwo

Słowa mają ogromną moc. Potrafią budować mosty, ale potrafią też stawiać mury. A kiedy przez lata uczymy się widzieć w drugim człowieku przeciwnika, coraz trudniej dostrzec w nim bliźniego.

Nie oznacza to, że słowa czy społeczne podziały wyjaśniają tę tragedię. Ale warto zastanowić się, jaki świat tworzymy nimi każdego dnia❓

I jest jeszcze coś, o czym coraz trudniej nam rozmawiać.

Bóg.

Dla jednych fundament życia. Dla innych temat odległy, trudny, czasem naznaczony rozczarowaniem ludźmi, którzy powoływali się na Jego imię.

A przecież kiedy myślę o Bogu, myślę przede wszystkim o miłości. O sumieniu. O przebaczeniu. O pokorze. O tym, że życie każdego człowieka ma wartość, której nie wolno nam odbierać.

Nie wiem, jakie miejsce Bóg zajmował w życiu sprawcy. Nie wiem też, co doprowadziło go do tego czynu.

Zastanawiam się jednak, czy w świecie, w którym tak bardzo chcemy mieć rację, nie zapominamy czasem o czymś ważniejszym.

O tym, żeby być po prostu człowiekiem. Dobrym człowiekiem.

Żeby kochać nie tylko tych, którzy nas rozumieją. Żeby szanować również tych, z którymi się nie zgadzamy. Żeby umieć przebaczać, zanim nienawiść zajmie w naszym sercu zbyt wiele miejsca.

Przecież właśnie tego uczył Jezus.

Nie każdy człowiek, który cierpi, krzywdzi innych. Nie każda samotność prowadzi do nienawiści. Nie każdy człowiek wierzący żyje miłością i nie każdy niewierzący jest jej pozbawiony.

I nie każdej tragedii można zapobiec.

Ale to nie znaczy, że jesteśmy bez wpływu na świat, który wspólnie tworzymy.

Możemy być bardziej obecni. Możemy słuchać, zanim zaczniemy oceniać. Możemy uczyć nasze dzieci, że siła nie polega na krzywdzeniu słabszych, a odwaga nie zawsze oznacza walkę.

Czasem największą odwagą jest powiedzieć: „Nie radzę sobie. Potrzebuję pomocy”.

Jeszcze kilka dni temu, w uroczystość Wszystkich Świętych, odwiedzaliśmy cmentarze. Staliśmy przy grobach naszych bliskich, zapalaliśmy znicze, wracaliśmy wspomnieniami do chwil, których już nie przeżyjemy.

Przez moment świat jakby zwolnił.

Przypomnieliśmy sobie, jak kruche jest życie. Jak niewiele potrzeba, by czyjaś obecność stała się wspomnieniem. Jak wiele słów odkładamy na później, wierząc, że jeszcze zdążymy je wypowiedzieć.

A przecież nikt z nas nie wie, ile tego „później” mu pozostało.

Każde życie jest darem. A drugi człowiek nigdy nie powinien być dla nas czymś oczywistym.

Dziś moje myśli i serce są przede wszystkim przy tych, którzy stracili swoich bliskich. Przy wszystkich, których życie zostało na zawsze naznaczone tragedią.🕯️

Nie chcę dokładać gniewu do gniewu. Nienawiści do nienawiści.

Chciałbym, żeby z tego ogromnego bólu pozostało w nas również coś, co może przynieść dobro.

Więcej uważności. Więcej odpowiedzialności za słowa. Więcej rozmów, które naprawdę coś znaczą. Więcej miłości, która nie kończy się na deklaracjach. Więcej światła, w mroku, który dziś ogarnia świat.

Mniej ocen, mniej krytyki, mniej nienawiści.

Nie wiemy, co wydarzyło się wcześniej w życiu człowieka, który pociągnął za spust.

Mamy jednak wpływ na to, co wydarzy się dziś w życiu człowieka, który stoi obok nas. Mamy wpływ na to, czy obdarzymy go dobrym słowem, czy zaatakujemy tylko dlatego, że myśli inaczej, wierzy inaczej albo sympatyzuje z kimś innym.

Może właśnie od tego powinniśmy zacząć.

Od człowieka. Od serca. Od miłości. Od światła.

Jan Paweł Tomaszewski